دیدی ای برگی میان بادها         

قایقی اندر سرای آبها

آبهای سرد و مواج و خروش

نور چشمش بوده این بار خموش

همچو مستی که بشکسته سبو

 مست مستان را چه حاجت به دلو

همچو آهویی که افتاده به دام

 یا آن زاهدی که می خورده ز جام

خستهء خسته ز این نا باوری

 زندگی را هست یک بار عاشقی

بی سرو پایی اگر او را ربود

 پس نباشد عاشقی در آن وجود

خدایا گرکه عشقت را شرر دادی به جان خسته ام

پس چرا اینگونه می سوزم در خزان تنهائیم

سوزشم از غم این عاشقیست

عاشقی را جرات پروانگیست

پیله ام را رها کردم ز عشق روی یار

عاشقم کردی ولی با دل زار

ولی اکنون که ساحران او را به جادو برده اند

مانده ام حیران که از یاران چه زهرها خورده ام

هرکجا باشد خدایا پاک دارش از هوس

گرچه هر جایی نشیند جز بدی نگویدو بس

عاشقی را اصل و بنیاد آدمیت لازم است

اوج احساس مرا ذره ای صداقت لازم است

حالا که کنج این خونه غمگین نشستم

تو این فکرم که چرا عاشق اون هستم

به قدری عشق او تو دلم رخنه کرده

که کاخ احساسم رو شبیه دخمه کرده

نمیشه که نباشه تو تمام لحظه هایم

گمانم بعد مرگمم باشه در کنارم

خاطراتش زده آتش به جانم از فراقش

ندارم من شبی آرام خوابی از برایش

دیگه جنگی ندارم با غصه هایم

دیگه فرصتی نیست برای خواسته هایم

شاید این بار گر من را ببیند

بروی سنگ قبرم یک فاتحه بخواند

بازم چشمم شروع کرده بباره

چرا بغضم دیگه آروم نداره؟

چرا دلم تو سینه نمیمیره؟

چرا خاطراتش از بین نمیره؟

کسی که عاشقه عشقش تمیمیره

 عشق اول همیشه توی سینه میمونه

تویی که داری این شعرو می خونی

 اگه میخوای پیش عشقت بمونی

صداقت داشته باش تو کارات

 که شاید سرنوشتم خوب بخواد برات

شاعر:صــــــــبا